Mijn verhaal

 

In mijn jeugd heb ik eigen paarden gehad en gereden bij manege en rijvereniging. Daar heb ik ontzettend veel van geleerd. Wat ik ook veel zag was dat het rijden en de omgang met mensen voor heel veel paarden eigenlijk helemaal niet zo leuk was. En hoewel mijn paarden en ik het heel leuk hadden, heb ik ook spijt van dingen die ik heb gedaan uit onwetendheid en onmacht.

Toen ik eind twintig was en weer met eigen paarden begon had ik de wens om het anders te gaan doen. Geïnspireerd door verschillende mensen en de meest prachtige filmpjes op youtube begon mijn zoektocht. Werken in vrijheid, vertrouwen en in harmonie, leiderschap zonder geweld. En vooral samen plezier maken. Dat wil ik ook!

Ik leerde communiceren via lichaamstaal, om meer in contact om te gaan en te trainen met de paarden. Om meer te kijken naar wat het paard nodig heeft, en ook wat ik zelf nodig heb om hem dat te kunnen bieden.

Toen ik mijn paard Rudolf na 1.5 jaar moest laten inslapen, amper bevallen van mijn tweede zoon, was dat heel pittig. Ik ging, nog vol verdriet en hormonen, op zoek naar een nieuw paard. Ook al had ik mij voorgenomen om hier de tijd voor te nemen. Ik kwam een paard tegen wat enorm op hem leek (ik wist wel dat dat niet heel handig was, maar ik kon niet helder denken)  Ik zag ook wel dat dit paard issues had maar ik ging ervan uit dat we dat wel samen gingen oplossen. Ik voelde een klik (logisch, allebei zo onstabiel als wat) en hij deed iets met mij. Ik kwam meerdere problemen tegen waaronder trailerlaadtoestanden, problemen bij het rijden, explosief gedrag en vooral mijn eigen angsten in deze situaties. Ik heb heel veel frustratie ervaren.

Ik heb overwogen om te stoppen met paarden en geiten te gaan houden. Uiteindelijk besloot ik om te gaan leren van deze problemen. Om het aan te gaan.

 

 

En zo kwam ik bij de opleiding van Petra Vlasblom, 2moons terecht. Ik was zo blij verrast met hoeveel respect en begrip daar wordt omgegaan met paard én mens. En met fantastische resultaten. Dit was zoals ik het ook wilde.

Ik kreeg door veel te leren, te zien en te doen meer begrip voor het gedrag van paarden. Veel handvaten om hiermee om te gaan. Ik leerde om het vertrouwen weer te krijgen van een paard dat bang, boos en gestresst is. Dat het paard uiteindelijk zelfs met plezier doet wat eerder zoveel stress opleverde. En dat je eigen vertrouwen hier ook door groeit.

En dan het trotse en blije gezicht van eigenaar én paard,  daar word ik echt heel gelukkig van.

Ik weet als geen ander hoe moeilijk het soms is om te geloven dat het goed kan komen. Als je al zoveel geprobeerd hebt, al zoveel tijd energie en geld erin het gestopt. Maar echt, het kan. Alleen is het soms op een andere manier dan je misschien verwacht.

Ik leerde ook veel over mensen. Vooral ook over mijzelf. En dat je veel meer kunt dan je denkt. Ik ervaarde dat ik ondanks mijn angst zoveel wel kan. De stem van binnen die mij wil behoeden voor pijn en ongemak, maar die mij soms ook enorm belemmert om mijn dromen te volgen.
Stel dat iedereen waar ik zoveel inspiratie van krijg, daar niet mee naar buiten zou komen, zichzelf klein zou maken en niet aan de wereld zou tonen wat ze kunnen…..

Op de opleiding van 2moons riep ik het hardste dat ik er echt niet mijn werk van zou maken, en dat ik echt geen steigerende paarden ging doen. Die had ik thuis ook en dat mocht het liefste iemand anders lekker gaan oplossen voor mij.
Dus wie stond er met het hoogst steigerende paard te werken….

Ik heb zelf ook wat af gesteigerd. Ik kwam mijzelf op allerlei manieren tegen.

Waar ik heel goed in ben is fouten maken en dan meteen denken dat je er beter helemaal niet meer aan kunt beginnen. Natuurlijk weet ik dat je van fouten maken leert. Bij een ander vind ik dat heel normaal en mag dat ook allemaal, maar bij mijzelf vind ik dat bijna onvergefelijk.

Mijn continue innerlijke strijd van buiten je comfortzone treden maar toch ook niet teveel over je grenzen gaan. Met de altijd waarschuwende stem op de achtergrond, die ik telkens moet aanhoren en moet beoordelen of hij gelijk heeft of dat het een soort overbezorgde moeder is.
Het feit dat ik overal zo over nadenk en alles zo binnen komt. Dat als ik teveel doe en te weinig rust neem mijn brein zo druk wordt, en mijn gezin daar ook de dupe van wordt.

 

Maar ik wil ook groeien en de wereld een beetje mooier maken door mijn talenten in te zetten. En dat ik het echt wel kan, en hoe fantastisch het voelt als het lukt, en hoe je daar van groeit. En hoe fijn het is om dat ook bij anderen te zien. Het geluk en de emotie als bijvoorbeeld een paard eindelijk vol rust en vertrouwen wordt geladen door zijn eigenaar.

In het verlengde daarvan heb ik een opleiding gevolgd bij Horsense tot coach met het paard als spiegel. Paarden brengen je sneller bij je gevoel. Fijne maar ook soms pijnlijke gevoelens. Ze leren mij dat je altijd weer opnieuw kunt beginnen. Maar ook dat je elkaar nodig hebt.
Ze herinneren mij aan wat echt belangrijk is. Aan genieten in het moment. Aan duidelijk zijn naar een ander in wat ik wil. Dat ik niet hoef te wachten op de perfecte omstandigheden om een mooi resultaat op dat moment te krijgen. Dat het funest is om je te vergelijken met anderen maar dat je pas voldoening vindt door te onderzoeken wat jouw pad is.

Paarden doen iets met mensen, als je ervoor open staat helpen ze je te groeien, om dichter bij jezelf te komen.

Hoe mooi is het dat ik daar nu anderen mee kan helpen.

 

Opleidingen:

Para-veterinair (Aeres Barneveld)
Holistisch masseur (Holos Utrecht)
Gedragsdeskundige paard en mens (2moons Petra Vlasblom Rotterdam)
Coach met het paard als spiegel (Horsense Diepenheim)

Daarnaast nog vele verschillende lessen/workshops op het gebied van paarden en coaching